نوشته

به نوشته های گذشته خودم نگاه میکنم. گاهی که یادم میاد چرا اون متن رو نوشتم داغ دلم تازه میشه. انگار دوباره همون زخم سر باز کرده و ازش خون فواره میزنه. گاهی فکر میکنم باید این دردهارو فریاد بزنم و جماعتی رو گرفتار کنم. دردهایی که بر دوش همه بذارم تا از تنهایی خودم کم بشه. کی میدونه. شاید ی روز درد من درد همه شد.