مرگ این عصاره نیکیها

مرگ زیاد دیدم. از نزدیکترین آدمها به من مردن و جنازشون رو به دوش کشیدم تا دورترین آدمها. گاهی مرگ آدمهایی که لزوما ازشون خاطره خوبی ندارین اونقدر شمارو ناراحت میکنه که دوری نزدیکان نمیکنه. مرگ انگار همه بدیهارو نابود میکنه. انگار با اون آدم در یک چیز بزرگی شریک میشید که دیگه ناراحتیهای کوچیک براتون بیمعنی میشه. مرگ شمارو با آدمها مشترک میکنه در حیات، در زیستن و این تجربه مشترک با ارزشتر میشه از همه چیزهای دیگری که ممکنه بینتون بوده