کسی نمیاد که 1 شمارو درک کنه. همه میان تنهایی خودشونو پر کنن. تنهایی همیشه دو لبه داره. اون لبش که شما خودتون تنهایین و از بودن با خودتون لذت میبرین و یک لبش که اونهایی که دارین تنهاییشونو پر میکنین بهتون حمله میکنن و تیکههای وجودتون و تیکههای تنهایی شمارو میکنن و میبرن. اونجا هست که نه تیکههای شما که دلتون بحال باقی خودتون میسوزه. باقیای که میدونین سهم خودتون نیست. تیکهتیکه میشه و سهم آدمهایی میشن که شاید هنوز نیومدن. این خودکشی از نظر من رواست.
برچسب:
نویسنده: ماهان حسینی